"ฮา...มา.....โนะ..คุง??"

 

"เฮ้อออ ค่อยยังชั่วหน่อย" เขาใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก พร้อมกับถอนหายใจยาวๆเหมือนโล่งใจ

 

"ฉัน......ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่ได้..." 

 

ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นบ้านทรงญี่ปุ่น พื้นปูด้วยเสื่อทาทามิ ที่ผนังด้านข้างมีโทโกโนมะซึ่งเป็นพื้นไม้ขัดเขายกสูง ที่โทโกโนมะมีกระถางต้นบอนไซวางอยู่เข้ากับภาพวาดแบบญี่ปุ่นเล็กๆได้อย่างลงตัว พอมองไปข้างนอกก็พบกับสวนแบบญี่ปุ่น พื้นหญ้าสีเขียวขจี ต้นไม้ต้นใหญ่ที่มีปลูกรอบๆ ทางเดินในสวนปูด้วยก้อนหินแบนๆทอดยาวไปถึงเรือนเล็กๆข้างๆ ตะเกียงหินเล็กๆที่วางให้แสงสว่างตรงทางเดินยามค่ำคืน สระน้ำขนาดใหญ่และสะพานสีแดงที่ตัดกับสีของท้องฟ้าสดใสหน้าร้อน เป็นความงดงามตามธรรมชาติที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลายได้อย่างดี

 

"ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อเช้าพวกมิทสึไปเจอคุณอยู่ในสวนน่ะ"

 

ฮามาโนะ เซย์จิ เพื่อนร่วมห้องที่โรงเรียนฉัน และยังเป็นเพื่อนสนิทของแฟนอายะเพื่อนเพียงคนเดียวของฉัน เป็นคนเงียบๆไม่สุงสิงกับใครแต่กลับมีแต่คนมารุมล้อมทั้งนั้น ผิดกับฉันที่มืดมนอยู่คนเดียว = ="

.

.

.

.

.

ก่อนหน้านั้น

.

.

.

.

.

 

"กรี๊ดดดด ฮามาโนะคุงในชุดโดกิแหละ >__< "

 

"เห็นน่ารักๆแบบนั้น แต่พอได้จับธนูแล้วเท่เป็นบ้าเลยเนอะ >////////< "

 

เสียงกรี๊ดของกลุ่มเด็กผู้หญิงข้างล่างกำลังจะทำให้ฉันหมดความอดทน ไอ้ห้องดนตรีเก่านี่ก็ดีอยู่หรอก เสียอย่างเดียวที่ตั้งอยู่ด้านบนของชมรมคิวโด ที่มีหนุ่มฮอตของโรงเรียนอยู่

 

ฉันไม่ได้เข้าชมรมอะไร แต่ทางโรงเรียนอนุญาตให้ใช้ห้องนี้สำหรับซ้อมดนตรีและแต่งเพลงได้ และห้องนี้ก็ไม่ค่อยมีคนมาวุ่นวายด้วยจึงเป็นแดนสวรรค์สำหรับฉันเลย แต่พอผู้ชายที่ชื่อฮามาโนะ เซย์จิคนนั้นย้ายมาอยู่ชมรมคิวโด ก็มีแต่เสียงน่าปวดหัวอยู่ตลอดเวลา

 

ฮามาโนะ เซย์จิ ชายผู้เพอร์เฟคไปซะทุกอย่าง เป็นทายาทตระกูลเก่าแก่ที่บ้านมีโรงฝึกอิไอโด้ หรือการฝึกดาบมือเดียวแบบซามูไร ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะมาเข้าชมรมคิวโดทำไม ถ้าไปเข้าชมรมเคนโด้ หรืออิไอโด้ ฉันคงจะสบายหูกว่านี้

 

ฉันเดินไปที่โต๊ะข้างหน้าต่างเพื่อจะเก็บของกลับบ้าน แต่จู่ๆก็มีลมแรงพัดมาประจวบกับหน้าต่างที่เปิดไว้อยู่ทำให้กระดาษโน๊ตเพลงปึกหนึ่งของฉันหล่นลงไปข้างล่างที่สนามฝึกซ้อมของชมรมคิวโด

 

ซวยแล้วไง!!

 

ในจังหวะที่กระดาษแผ่นหนึ่งจะตกลงพื้น ลูกธนูลูกหนึ่งก็พุ่งมาเสียบกระดาษแผ่นนั้นก่อนจะปักลงกลางเป้าซ้อม และเจ้าของลูกธนูนั้นคือ ฮามาโนะ เซย์จิ เขามองมาทางฉันแวบนึงก่อนจะไปเก็บกระดาษที่กระจายอยู่ทั่วพื้น

 

ด้วยความตกใจฉันจึงรีบเก็บของ เช็ดทำความสะอาดเปียโน และปิดหน้าต่างด้วยความเร็วกว่า20มัค ราวกับโคโระเซ็นเซย์(Ansatsu Kyoushitsu) แต่พอฉันกำลังจะเดินออกจากห้อง หมอนั่นก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมยื่นกระดาษโน๊ตทั้งหมดมาให้ฉัน

 

"นี่.....ของคุณ...ใช่มั้ย??" เขาพูดพร้อมกับหอบเบาๆด้วยความเหนื่อย ใบหน้านั้นมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็ม 

 

คงจะวิ่งขึ้นมาสินะ

 

"ขอบคุณค่ะ" ฉันรับโน๊ตเพลงพวกนั้น และรีบเดินออกไป

 

"เป็นเพลงที่ดีนะ"

 

"เอ๊ะ??" ฉันหยุดเดินและหันมามองทางเขา

 

"เอ่อ ผมก็พออ่านออกอยู่นะ ทั้งเสียงประสาน จังหวะ เมโลดี้ ทุกอย่างลงตัวมากเลยล่ะ"

 

"อะ.....เอ่อ...ขอบคุณมากค่ะ...." ฉันรีบเดินออกมาจากตรงนั้น พร้อมกับอุณหภูมิบนใบหน้าที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำไงดีล่ะ เพิ่งมีคนอื่นมาชมฉันแบบนี้นอกจากอายะ ฉันจะทำยังไงดี

 

 

คาบพละวันต่อมา

 


คาบพละวันนี้นักเรียนชายมีแข่งบาสกัน ฉันจึงได้นั่งดูอยู่เฉยๆทั้งคาบ ตอนแรกก็กะจะงีบหลับอยู่กับอายะหรอกแต่ว่า.......

 

"อร๊ายยยยย ฮามาโนะคุง เท่ไปเลย > < !!"

"อะไรล่ะ ฉันว่าเขาน่ารักมากกว่านะ!!"

"จะอะไรก็ช่างเหอะ ยังไงเขาก็ต้องเป็นของฉัน"

"ว่าไงนะ!!!!"

 

ฉันทนเสียงแบบนี้ไม่ไหวจึงขอออกไปข้างนอก แต่พอฉันลุกขึ้น ลูกบาสฯก็พุ่งมาโดนหัวฉันพอดี ทันใดนั้นฉันรู้สึกปวดตุบๆที่ขมับด้านที่โดน พื้นที่ยืนอยู่ก็ดูเหมือนจะโคลงเคลงไปมา รอบๆตัวก็เริ่มมืดขึ้น ก่อนที่ฉันกำลังจะล้มอายะก็มาช่วยพยุงไว้พอดี

 

"มิจิโยะ!!! ไหวมั้ย!!!" อายะถามฉันด้วยความเป็นห่วง

 

"อื้อ พอไหว......" ฉันตอบไปทั้งๆที่มองเห็นอายะได้ลางๆ และยังปวดหัวอยู่มาก

 

"เดี๋ยวฉันพาไปห้องพยาบาล---"

 

"ผมพาไปเอง" จู่ๆก็มีเสียงผู้ชายที่คุ้นหูดังขึ้น

"ผมเป็นคนทำลูกบาสฯลอยมาโดนคุณทาคาฮาชิเอง" เขาพูดพร้อมนั่งลงให้ฉันขึ้นขี่หลัง 

 

เมื่อตาเริ่มปรับสภาพได้แล้ว ฉันก็มองเห็นเขาชัดขึ้น ฮามาโนะคุงนั่นเอง ในขณะที่ยืนอยู่ผู้หญิงในห้องก็เริ่มมองมาทางนี้มากขึ้น ฉันจึงรีบปฏิเสธเขาและเดินออกไป

 

"ขอบคุณค่ะ แต่ฉันไปเองได้"

 

"แต่ว่า......"

 

"ไม่เป็นไร----" ก่อนที่ฉันจะพูดจบโลกทั้งโลกก็เหมือนดับวูบลง และฉันก็ไม่ได้รู้สึกตัวอีก

.

.

.

.

.

 

"โอ๊ยย......" ฉันตื่นขึ้นมาในห้องพยาบาล และรู้สึกมึนๆเล็กน้อย

 

"ตื่นแล้วหรอครับ" ฮามาโนะคุงถามขึ้นทันทีที่ฉันตื่น

 

"..........." ฉันมองไปรอบๆ ในห้องมีแต่ฉันกับเขา

 

"อาจารย์ห้องพยาบาลไม่อยู่น่ะครับ ผมเลยทำแผล----"

 

"อะไรนะ!!!!" ฉันลุกพรวดขึ้นพร้อมกับเอามือปิดตาด้านขวาไว้

 

ฉันโดนลูกบาสอัดใส่ด้านขวา ถ้ามีแผลต้องอยู่ด้านขวา แล้วตาขวาฉัน

 

"ไม่เป็นไรครับ ไม่อันตรายมากแค่หัวโน"

 

"ไม่ใช่อย่างนั้น ตาฉัน นายไม่เห็นใช่มั้ย!!!!"

 

"เห็นอะไรครับ??"

 

"ก็ที่ฉันมีตาสองสีไง!!!!"

 

"เอ๊ะ?? ตาสองสี จะไปเห็นได้ไง คุณหลับอยู่นี่"

 

"ห้ะ???" แย่แล้วไง

 

"ว่าแต่......." เขาเอามือข้างหนึ่งจับคางตัวเองแล้วมองมาที่ฉัน

 

"คุณมีตาสองสีหรอ???"  

 

ซวยแล้วไง TT[]TT

 

"เอ๊ะ อะไรนะ" แถต่อไป ฉันต้องแถ!!

 

"ตาสองสีไง"

 

"อะไร ตาสองสีอะไรนะ"

 

"คุณทาคาฮาชิ"

 

"นี่ ฉันว่านายไม่ต้องพูดสุภาพกับฉันมากก็ได้นะ"

 

"อย่าเปลี่ยนเรื่องน่า"

 

"เปลี่ยนเรื่อง?? ไม่ได้ปะ--- "

 

ก่อนที่ฉันจะพูดจบเขาก็ขยับเข้ามาใกล้ฉันพร้อมกับเลื่อนมือมาเปิดผมข้างที่ฉันปิดไว้ตลอด หน้าเข้าใกล้กับฉันมากจนได้กลิ่นอ่อนๆที่อ่อนโยนเหมือนพระอาทิตย์จากเขา

 

"จริงด้วย สวยจังเลยนะ เหมือนน้ำทะเลเลย"

 

"นี่นาย!!!!" ฉันต่อยเขาไปสุดแรงก่อนจะรีบออกมาจากตรงนั้น

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

"นี่ คุณทาคาฮาชิ ฟังผมอยู่รึเปล่า" และฮามาโนะคุงก็ดึงสติฉันกลับมาก่อน

 

"เอ๊ะ อะไรนะ"

 

"ผมบอกว่า เมื่อเช้าพวกมิทสึไปเจอคุณสลบอยู่ในสวน"

 

"อ้อ หรอ ว่าแต่........มิทสึเนี่ยใคร???"

 

"เอ่อ คนในบ้านนี้แหละ มั้งนะ"

 

 "มั้งนะ???"

 

"ช่างเหอะน่า ไว้ผมจะแนะนำให้เอง"

 

"งั้นก็ได้ แต่ฉันบอกแล้วไง ว่าเวลาพูดกับฉันไม่ต้องสุภาพมากน่ะ"

 

"แต่ว่า-----" ก่อนที่ฮามาโนะคุงจะพูดจบก็มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งวิ่งมาเลื่อนเปิดประตูออกอย่างรวดเร็ว

 

"นายท่าน!!! ผู้หญิงคนนั้นเป็นไงบ้างหรอ???" เด็กผู้หญิงผมบลอนยาวกลางหลัง และมีดวงตากลมโตสีฟ้าใสพูดพร้อมวิ่งมานั่งข้างๆฮามาโนะคุง

 

"เซย์จัง จิโร่ซังเพิ่งกลับมาจากสำรวจ เห็นคะชูว่ามีเด็กผู้-----" หญิงสาวร่างสูงผมสีดำยาวสวย ดวงตาสีทองมีรอยแต้มสีแดงที่เปลือกตา ที่รีบวิ่งมาชะงักพร้อมกับวิ่งมากอดฉัน

 

"คิย๊าาาาาา น่ารักจังเลย >   < " ผู้หญิงคนนั้นยังกอดฉันไม่ปล่อย

 

"จิโร่ทาจิ เจ้าถอยไปสิ ให้ข้าดูด้วย" ชายหนุ่มผมสีดำยาวมัดรวบไว้ข้างๆ ดวงตาสีแดง มีไฝเล็กๆที่มุมปากล่างด้านซ้าย ผลักผู้หญิงคนก่อนออก แล้วยื่นหน้ามาใกล้ๆฉัน 

 

"อืมมมม ผู้หญิงจริงด้วย"

 

"พวกนาย!!! ออกไปข้างนอกเดี๋ยวนี้!!!" ฮามาโนะคุงที่นั่งอยู่ตะโกนไล่คนกลุ่มนั้นออกไป

 

นี่มันเรื่องอะไรอีกเนี่ยยยยยย!!!!

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

กลับมาแล้วค่ะ พอดีไรท์ติดสอบไฟนอล และหาข้อมูลบ้านทรงญี่ปุ่นอยู่ค่ะ

ไหนจะคิดคาแรคเตอร์พระเอกอีก <= เพิ่งจะมาคิดตอนนี้หรอยะ!!!!!

ขอบคุณที่ติดตามอ่านคะคะ พบกันใหม่ตอนหน้านะคะ

Comment

Comment:

Tweet