"พวกนาย!!! ออกไปข้างนอกเดี๋ยวนี้!!!"

 

ฮามาโนะคุงเอามือยีผมสีดำนุ่มของเขาก่อนจะชี้นิ้วไล่กลุ่มคนที่เพิ่งเข้ามาออกไป

 

"ไม่เอาน่าาา จิโร่ซังน่ะรู้นะ ว่าเซย์จังอยากอยู่กับแม่หนูน้อยคนนี้" หญิงสาวร่างสูงผู้มีดวงตาสีทองเป็นประกายเกาะไหล่ฮามาโนะคุงจากข้างหลัง แล้วกระซิบเข้าใกล้ๆต้นคอของเขา

 

ก่อนที่ฮามาโนะคุงจะได้เถียงกลับก็มีคนอีกกลุ่มนึงวิ่งเข้ามาประกอบด้วย เด็กชายผมสีแดงดวงตาสีทอง มีพลาสเตอร์แปะที่จมูกให้อารมณ์เหมือนพระเอกการ์ตูนเด็กผู้ชาย กำลังจับมือเด็กผู้ชายผมสั้นสีเงินดวงตาสี่เขียวเหมือนแสงหิ่งห้อยตอนกลางคืน ส่วนมืออีกข้างก็ลากเด็กผู้ชายผมเงินยาวมีบาดแผลเต็มตัวที่แต่งกายเหมือนเทนงุตัวน้อยๆเข้ามา

 

"นายท่าน!! ผู้หญิงค-----" ทันนีที่เด็กชายผมแดงพูด ฮามาโนะคุงก็ปาพัดจีนเข้ากลางหน้าผากเด็กชาย จนเขาล้มลงไปข้างหลัง

 

"พวกนายน่ะออกไปข้างนอกก่อน คะชูกับมิดาเระไปเตรียมห้องอาบน้ำ จิโร่ทาจิไปหาชุดมาให้เธอเปลี่ยน เข้าใจนะ" ฮามาโนะคุงนั่งกอดอก สั่งงานคนกลุ่มแรก  

 

"แล้วก็..... ไอเซ็นคุง อิมาโนะซึรุกิเพิ่งบาดเจ็บกลับมาไม่ใช่รึไง ทำไมไม่พาไปโรงซ่อมล่ะ โฮตารุ ฝากจัดการที่เหลือด้วย " จากนั้นเขาก็หันไปสั่งการเด็กชายตาสีเขียวที่ยืนอยู่ ก่อนที่เด็กชายจะพยักหน้าแล้วแบกเด็กชายผมแดงขึ้นหลังพร้อมกับลากเด็กชายผมยาวเดินออกไป

 

"เฮ้ออออ ให้ตายสิเจ้าพวกนั้นเนี่ยน้าาาา " ฮามาโนะคุงถอนหายใจยาวพร้อมกับหัวเราะกับตัวเองเบาๆ

 

"เอ่อ..... ฮามาโนะคุง คนพวกนั้นคือ??... "

 

"เดี๋ยวฉันจะอธิบายทีหลัง ก่อนอื่นเธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตอนที่เธอหลับอยู่มาสิ" จู่ๆฮามาโนะคุงก็เปลี่ยนสรรพนามที่ใช้พูดอย่างกระทันหัน

 

"เอ๊ะ? ฉัน? เธอ?? เปลี่ยนมาใช้แบบนี้แล้วหรอ"

 

"อย่าหลงตัวเองว่าฉันทำเพราะเธอบอกล่ะ ก็แค่อยู่ที่นี่คงไม่ต้องสร้างภาพทำตัวเป็นผู้สืบทอดตระกูลที่ดีอะไรนั่นแล้ว อีกอย่างเธอก็ดูเป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนด้วย ถ้าได้กลับไปก็คงไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใครหรอก เข้าใจนะ" เขานั่งกอดอกมองฉันด้วยสายตาเจ้าเล่ที่ดูกวนประสาท ผิดกับฮามาโนะคุงคนก่อน นี่เขาเป็นคนแบบนี้หรอเนี่ย!!!!

 

"นี่นาย คิดว่าฉันเป็---- " เขาเอามือมาปิดปากฉันไว้ก่อนที่ฉันจะพูดจบ

 

"เธอเนี่ยมีสมองรึเปล่า ฉันบอกให้เธอเล่าเรื่องตอนที่เธอหลับอยู่ เธอไปเจออะไรมา" เขายื่นหน้ามาใกล้ฉันพร้อมกับยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก

 

ฉันผลักเขาออกแล้วหายใจเข้าลึกๆเพื่อระงับความโกรธไว้ เมื่อสงบสติลงได้แล้วฉันจึงเล่าเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นที่ฉันไปเจอ สถานที่มืดๆ ดอกพลับพลึงแดง กลิ่นโลหะ บทสนทนาต่างๆ และคำที่เสียงนั้นเรียกฉันว่า "ซานิวะ"

 

"อืม ตามคาด เธอถูกหลอกเข้าแล้วล่ะ" ฮามาโนะคุงที่นั่งท้าคางฟังอยู่จนจบพูดขึ้น

 

"เอ๊ะ?? หมายความว่าไง?"

 

"เธอไม่ได้ถูกส่งตัวมายังอดีต แต่เป็นมิติคู่ขนานที่พวกมันสร้างขึ้น และคนที่เปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ก็คือพวกมันเอง ตอนนี้ก็เหมือนกับพวกเรากำลังอยู่ในเกมของมันนั่นแหละ " 

 

ฉันตกใจกับเรื่องที่ได้ยินจนทำให้กลืนน้ำลายลงอย่างฝืดคอ

 

"เสียงนั่นเรียกเธอว่า"ซานิวะ"ใช่มั้ย ซานิวะ ก็คือ เพลย์เยอร์ในเกมของมัน โดยพวกมันจะให้พลังกับซานิวะอย่างเรา พลังที่สามารถปลุกจิตวิญญาณของสิ่งที่ไม่มีชีวิตขึ้นมาได้ ซานิวะแต่ละคนจะถูกส่งไปยังมิติคู่ขนานที่พวกมันสร้างขึ้นแล้วสร้างกองทัพของตนเองจากจิตวิญญาณดาบที่ต้องรวบรวมตามรายชื่อในนี้ ซึ่งคนพวกนั้นก็คือจิตวิญญาณดาบที่ฉันรวบรวมมาได้ก่อนหน้านี้แหละ" เขายื่นหนังสือเล่มใหญ่ที่ตรงสันเย็บแบบญี่ปุ่นปกห่อหุ้มด้วยยกระดาษสาสีครีมมาให้ฉัน 

 

"เดี๋ยวว่างๆเธอก็ไปอ่านเอาละกัน จากนั้น เรื่องที่เธอเป็นซานิวะหรือไม่ เธอคงได้สัญลักษณ์นี้มาสินะ" ฮามาโนะคุงยกมือซ้ายของเขาที่มีผ้าพันแผลอยู่ขึ้นแล้วถอดผ้าพันแผลออก เผยให้เห็นรอยสักรูปพระจันทร์เสี้ยวที่หันด้านนูนไปทางซ้ายที่หลังมือของเขา ฉันจึงยกมือขวาขึ้นมาดู ที่หลังมือขวาของฉันก็มีรอยสักรูปพระจันทร์เสี้ยวเหมือนกันแต่ต่างจากของฉามาโนะคุงตรงที่มันหันด้านนูนไปทางขวา ทันใดนั้นรอยสักที่หลังมือของพวกเราก็ร้อนขึ้นพร้อมกับเปล่งแสงสีทองอ่อนๆออกมาแวบหนึ่ง

 

"อืม มีจริงด้วยแฮะ ไม่ต้องตกใจหรอกแค่ตอนที่ซานิวะเจอกัน รอยสักจะเกิดปฏิกิริยาแบบนี้แหละ" เขาอธิบายพร้อมกับใช้ผ้าพันแผลพันมือซ้ายไว้เหมือนเดิม

 

"นายรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง แล้วไหนจะเรื่องซานิวะคนอื่นอีก ยังมีคนอื่นที่เจอแบบเดียวกันเราอีกอยู่งั้นหรอ???"

 

"ทุกๆสามเดือนจะมีการประชุมซานิวะขึ้น ฉันก็ได้เข้าร่วมด้วยประมาณสองสามครั้งเลยได้รู้อะไรๆมาหลายอย่างน่ะ"

 

"สองสามครั้ง?? นี่นายอยู่ที่นี่มานานขนาดไหนแล้วเนี่ย??!!"

 

"ไม่รู้สิ นี่ก็เกือบปีนึงแล้วมั้ง"

 

"เป็นไปได้ยังไง........" ฉันเริ่มงงกับช่วงเวลาที่แตกต่างกัน ถ้าวันนั้นเขาอยู่ที่โรงเรียน ก็ต้องมาถึงที่นี่พร้อมฉันสิ

 

"อาจจะเป็นเพราะเธออยู่ในมิติมืดๆนั้นนานมั้ง มิติแยกที่พวกนั้นสร้างมามันควบคุมสมดุลได้ยาก จึงสร้างมิติพิเศษขึ้นมา โดยช่วงเวลา1นาที่ในนั้นก็เท่ากับหลายวันในมิติแยกอื่นแล้วล่ะ"

 

"อืม นั่นสินะ" อะไรกัน เสียงนั้นโกหกเราหรอ ทำไมต้องทำเรื่องแบบนี้ด้วย......

 

"อย่าบอกนะว่าเธอโง่วิ่งวนไปวนมาในนั้นนาน" เขาส่งสายตากวนโอ๊ยมาให้ฉัน

 

"มะ....ไม่ใช่ซักหน่อยนะ!!" อย่ามาแทงใจดำกันสิยะ!!!

 

"เอาล่ะ ฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีกละ เธอไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนสิฉันให้คนไปเตรียมไว้ให้แล้ว"

 

"เปลี่ยนชุด?......" ฉันก้มลงมองเสื้อผ้าตัวเอง ชุดนักเรียนปกกะลาสีสีดำที่เปื้อนฝุ่นเปื้อนโคลนไปหมด นี่ฉันไม่ทันสังเกตเลยหรอเนี่ย!!!!

 

"เปลี่ยนสิ ยังไงเมื่อเธอถูกส่งมามิตินี้ ก็คงจะได้อยู่ด้วยกันอีกนาน ฉันไม่อยากมีคนตัวเหม็นๆตลอดเวลาอยู่ในบ้านหรอกนะ" เขาพูดพร้อมกับดึงแขนฉันขึ้นแล้วเดินนำไปส่งที่ห้องอาบน้ำ

 

 

 

 

ฮามาโนะคุงพาฉันมาส่งที่ห้องอาบน้ำแล้วสั่งให้ฉันรีบอาบรีบแต่งตัวเขาจะได้พาไปแนะนำกับดาบแต่ละเล่ม แล้วพาเดินดูรอบๆด้วย ถึงนิสัยจะไม่ค่อยเหมือนเมื่อตอนอยู่ที่โรงเรียนก็เถอะ แต่ก็ไม่ได้มีความรู้สึกว่าเขาเป็นคนไม่ดีเลยซักนิด

 

เมื่อเปิดประตูห้องอาบน้ำเข้ามาพื้นข้างล่างก็เปลี่ยนจากพื้นไม้ของระเบียงทางเดินมาเป็นพื้นดินที่ถูกทุบจนเรียบแน่น  มีชั้นวางเสื้อผ้าและตะกร้าใส่ผ้าที่ใช้แล้ว ผ้าขนหนูถูกพับไว้ข้างๆชุดที่น่าจะเตรียมไว้ให้ฉันเป็น เสื้อกิอิ(เสื้อที่ใส่เล่นกีฬาต่างๆ เช่น เคนโด้ คิวโด ยูโด ไอคิโด้ ฯลฯ)สีขาว กางเกงฮากามะสีแดงเลือดหมู ถุงเท้าทาบิ ฯลฯ

 

ถัดไปมีฉากกั้นระหว่างส่วนห้องแต่งตัวกับห้องอาบน้ำ ห้องอาบน้ำล้อมรอบด้วยกำแพงไม้ไผ่หนา ชายคายื่นออกไปได้สามในสี่ของห้องทั้งหมด ที่เหลืออีกหนึ่งส่วนเป็นพื้นที่ของสวนเล็กๆที่ปลูกพืชที่ต้องการความชื้นสูง เช่น มอส เฟิร์น และมีตะเกียงหินเล็กๆเหมือนที่สวนหน้าบ้าน  มีม่านไม้ไผ่ห้อยลงมากั้นบริเวณห้องอาบน้ำกับสวนไว้ พื้นบริเวณที่อาบน้ำก็ยกขื้นสูงแล้วปูด้วยไม้ ด้านล่างโรยด้วยกรวดเล็กๆ อ่างอาบน้ำที่ทำจากไม้ ชั้นวางของข้างๆมีเทียนหอมจุดไว้อยู่ ส่งกลิ่นหอมที่ชวนผ่อนคลาย เวลาแช่น้ำ แต่ทว่า.......

 

"อ่าาา ได้แช่น้ำหลังการสำรวจเหนื่อยๆเนี่ยดีจังเลยน้าาาาา " 

 

จู่ๆก็มีเสียงผู้ชายดังขึ้นข้างหลังกำแพงไม้ไผ่

 

"นั่นสินะ เสียอย่างเดียวที่......."

 

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าหลบข้าไม่พ้นหรอก" เสียงผู้ชายห้าวๆดังขึ้น

 

แปะ!!!

 

"ฮะ ฮะ ฮะ อิวาโทชิคุง โดนท่านยามาบูชิเต็มๆเลย" เสียงเด็กผู้ชายดังขึ้น

 

"ไงล่ะ เจ็บแสบใช่มั้ยล่ะ ถึงจะเป็นแค่ผ้าขนหนูชุบน้ำก็เถอะ!!"

 

"คัก คั่ก คั่ก ค่า ทำได้ดีนี่อิวาโทชิ เจอนี่หน่อยเป็นไง!!"

 

จ๋อมมมม!!

 

และอยู่ๆ ก็มีผ้าขนหนูผืนเล็กๆลอยมาตกที่อ่างน้ำที่ฉันแช่อยู่ แย่ละ สงสัยฉันคงต้องรีบขึ้นแล้วล่ะ 

 

"เฮ้ ทานูกิ เจ้าอยู่ใกล้สุดปีนไปเก็บให้หน่อยสิ"

 

"ห๊า!? ทำไมต้องเป็นข้า!!"

 

"ข้าว่าดูจากส่วนสูงก็ไม่น่าจะไหวนะ คัก คั่ก คั่ก ค่า"

 

"โอ้ เดี๋ยวข้าไปเก็บให้ก็ได้"

 

"เยี่ยม!! โอเทกิเนะ!!/คัก คั่ก คั่ก ค่า"

 

"กรี๊ดดดดด!!!! ไม่ได้นะกิเนะจัง!!!"

 

"จิโร่ทาจิ? ทำไมหร----"

 

พอฉันลุกขึ้นจากอ่างแล้วใส่ผ้าขนหนูเสร็จ จู่ๆผู้ชายผมสีน้ำตาลที่กำลังปีนข้ามมาอยู่ก็หันหน้ามาทางฉันพอดี ก่อนที่เขาจะหน้าแดงจัดจนเป็นลมไป

 

 

กะ.....กะ...กะ....เกือบไปแล้ว มิจิโยะเอ๊ยยย!!!  TT[]TT

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

ในที่สุด ก็ถึงฉากที่หนุ่มๆของเราโผล่มา ซึ่งเป็นฉากที่.................................ไม่กล้าแต่งต่อแล้วอ่ะ!!!!!!!! TT

ถ้าต่อไปนี้หนุ่มดาบเล่มไหนมีหลุดคาแรคเตอร์อีกก็ไม่เป็นไรโนะ //เผ่นแปป

จะพยายามต่อไปโดยจะพยายามให้หนุ่มๆเป็นตัวของตัวเองต่อไปนะคะ TT

ขอบคุณที่ติดตามมาตลอดค่าาาาา

edit @ 2 Jan 2016 20:27:27 by Okita_Hajime

Comment

Comment:

Tweet