ทาคาฮาชิ มิจิโยะ อายุ 17 ปี ตอนนี้กำลังเผชิญกับปัญหาครั้งใหญ่ในชีวิตค่ะ!!!

 

 

ชุดพวกนี้มันใส่ยังไงนะ?

 

 

ฉันคิดพลางค้นดูเครื่องแต่งกายที่ถูกเตรียมไว้ให้ และพบกับปัญหาที่หนักกว่าเดิม

 

 

แล้วชุดชั้นในล่ะ???

 

 

 

ฉันมองไปที่ตระกร้าใส่ผ้าที่ใช้แล้วโดยอัตโนมัติ ก่อนที่จะสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆนี่ออกไป

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

"นี่ เสร็จรึยัง ฉันไม่ว่างมายืนเฝ้าเธออาบน้ำทั้งวันหรอกนะ" ฮามาโนะคุงเรียกฉันจากข้างนอก ทำให้ฉันที่สับสนกับวิธีการแต่งตัวอยู่สะดุ้งขึ้น

 

 

"อะ.....เอ่อ....ใกล้เสร็จแล้วล่ะ" เมื่อหมดหนทางฉันจึงตัดสินใจหยิบชุดนักเรียนชุดเดิมมาใส่ และออกไปหาเขา

 

 

ฮามาโนะคุงยืนกอดอกพิงเสาอยู่หน้าห้องน้ำ เขาอยู่ในชุดกิโมโนสีม่วงเข้มคาดโอบิสีน้ำเงิน เมื่อเห็นฉันเดินออกมาในชุดเดิม คิ้วเรียวของ

เขาก็พลันขมวดกันเป็นปม ริมฝีปากบางนั่นก็กระตุกขึ้นราวกับกำลังระงับความโกรธอยู่

 

 

"อย่าบอกนะว่าเธอใส่ไม่เป็น"

 

 

"ปะ.....ปะ.....เปล่านะ ฉันแค่อยากใส่ชุดเดิ---" ก่อนที่ฉันจับพูดจบ เขาก็ลากฉันเข้าไปในห้องน้ำแล้วกระแทกประตูปิดอย่างแรง

 

 

"ถอดออกให้หมด" เขาพูดหน้าตาย

 

 

"หา!? นะ....นายพูดอะไรน่ะ?" 

 

 

"ฉันจะแต่งตัวให้ ถอดออกให้หมด"

 

 

เขาพูดพร้อมโยนผ้าขนหนูผืนใหญ่มาให้ฉันแล้วหันหลังไปหยิบชุดที่วางไว้ ฉันจึงหันหลังให้เขาถอดชุดเดิมออก แล้วนุ่งผ้าขนหนู เสร็จแล้วจึงเรียกเขา

 

 

"สะ.....เสร็จแล้ว....ค่ะ" 

 

 

ฮามาโนะคุงไม่ได้พูดอะไร เขาแค่วางผ้าชิ้นหนึ่งลงบนหัวฉัน เป็นเสื้อลักษณะคล้ายเสื้อกิอิแต่บางและยาวกว่ามาก ในเสื้อมีผ้าเส้นเล็กๆติดมาด้วย ฉันจึงใส่เสื้อตัวนั้นโดยให้ปกเสื้อด้านซ้ายทับด้านขวา ถอดผ้าขนหนูด้านในแล้วใช้ผ้าเส้นเล็กๆนั้นมัดไว้ เสร็จแล้วจึงหันไปหาเขา พบว่าเขากำลังยืนมองฉันอยู่ ทำให้ฉันหน้าแดงมากเพราะความอาย และถอยห่างออกจากเขาอย่างรวดเร็ว

 

 

"เหอะ ฉันไม่พิศวาสเขียงหั่นผักอย่างเธอหรอก" เขาพูดพร้อมหยิบเสื้อกิอิเดินมาหาฉันแล้วใส่เสื้อให้ฉันโดยนำปกเสื้อด้านซ้ายทับด้านขวาเหมือนเดิม จากนั้นเขาก็หมุนตัวฉันให้ฉันยืนหันหลังให้เขาแล้วหยิบม้วนโอบิสีแดงเลือดหมูมา

 

 

เขาขยับเข้ามาใกล้ฉันแล้วใช้โอบิวัดความยาวจากไหล่ของฉันจนถึงเอว พับครึ่งโอบิส่วนที่วัดไว้ตามแนวความยาวทาบลงมาตามช่วงเอวแล้วพันส่วนที่ยังไม่ได้พับรอบเอวฉันประมาณ2-3รอบจนมาหยุดอยู่บริเวณกลางสะดือของฉัน และพับโอบิส่วนที่เหลือเข้ามาด้านใน จากนั้นเขาก็ขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนแผ่นหลังของฉันชนกับแผงอกของเขา

 

 

"อยู่นิ่งๆล่ะ" เขาวางคางไว้บนไหล่ฉัน ทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงอัตราการสูบฉีดเลือดของหัวใจตัวเองที่เต้นอย่างบ้าคลั่ง ประกอบกับเส้นผมฟูนุ่มของเขาที่สัมผัสโดนต้นคอฉันจนทำให้รู้สึกจักจี้นิดๆ กลิ่นบางๆที่ดูอบอุ่นและอ่อนโยนเหมือนพระอาทิตย์ของเขา ก็พาลให้ใบหน้าและหูของฉันร้อนขึ้นทันใด

 

 

จากนั้นเขาก็ดึงโอบิส่วนที่พับไว้ด้านในสุดออกมา จะได้เป็นโอบิเส้นใหญ่ที่อยู่ด้านนอกและเส้นเล็กที่อยู่ด้านใน แล้วผูกกันโดยให้โอบิเส้นใหญ่ทับเส้นเล็กพับอีกทบหนึ่งเหมือนเดิม และหมุนโอบิให้ปมที่ผูกกันไว้ด้านหน้ามาอยู่ด้านหลัง

 

 

เขาผละออกจากฉันไปหยิบฮากามะสีเดียวกันกับโอบิมาให้ฉันใส่ ฉันจึงสอดขาทั้งสองข้างใส่เข้าไปในฮากามะ เขานำฮากามะแผ่นหน้าทาบไว้ตามแนวโอบิแล้วพันเส้นเชือกของฮากามะไปด้านหลังโดยให้ผ้าไขว้กันบนโอบิ แล้วกลับมาด้านหน้าพันให้ไขว้กันเหมือนเดิมและนำส่วนที่เหลือพันกลับไปผูกกันไว้ด้านหลังใต้โอบิ จากนั้นนำฮากามะแผ่นหลังมาทาบไว้ให้เลยโอบิขึ้นมาแล้วพันเชือกของแผ่นหลังมาด้านหน้าผูกกันเป็นปมแล้วเก็บเชือกส่วนที่เหลือไว้ด้านในฮากามะ

 

 

"เอาล่ะ เสร็จแล้วเหลือทาบิ ใส่เอาเองแล้วกันนะ ฉันจะรออยู่ด้านนอก" เขายื่นถุงเท้าทาบิมาให้ฉันแล้วเดินออกไปด้านนอก

 

 

เมื่อใส่เสร็จฉันก็เดินตามออกไปแต่กลับไม่เห็นเขา ฉันจึงมองซ้ายมองขวาหาเขา แต่พอฉันหันไปทางขวาก็ชนกับใครบางคนจนทำให้ฉันล้มลง

 

 

"โอ๊ะ มันอันตรายนะแม่หญิง" เขาพูดพร้อมกับยื่นมือมาให้ฉัน ฉันจึงจับมือเขาลุกขึ้นพอเงิยหน้าขึ้นก็เห็นใบหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน ชายหนุ่มร่างสูงใส่ชุดวอร์มสีน้ำเงิน ผมสีเขียวเข้มยาวสลวยปิดตาด้านขวาไว้และมีดวงตาด้านซ้ายสีทองเหมือนกับฉัน เดินมาพร้อมกับชายหนุ่มผมสั้นอีกคนที่สูงกว่า เขามีผมสีน้ำตาลเข้มดวงตาสีน้ำเงินซีดมีรอยแต้มสีแดงที่ตาสวมกิโมโนสีเขียวอ่อนฮากามะสีเขียวเข้มและคาดโอบิสีเหลืองกำลังยืนมองฉันอยู่ด้วยสายตาเป็นห่วงที่ดูอ่อนโยน

 

 

"โอยะ หรือว่าท่านคือเด็กสาวที่จิโร่ทาจิพูดถึง?" ชายหนุ่มผมสั้นเอ่ยขึ้นพร้อมกับเอามือจับคางแล้วเอียงคอเล็กน้อย  (อ๊อกกกกก!!! ดาเมจท่านหมอกระแทกหน้าอย่างจัง //////////// )

 

 

"เห ข้าชักอยากจะรู้จัก'ด้านใน'ของท่านซะแล้วล่ะ" ชายหนุ่มผมยาวพูดพร้อมกับยื่นหน้ามาใกล้ๆฉันแล้วม้วนปอยผมฉันเล่น ก่อนจะโดนชายหนุ่มคนที่ตามมาด้วยหยิกแขนเบาๆ

 

 

"อาโอเอะซัง อย่าเสียมารยาทสิ" ชายหนุ่มร่างสูงดุอีกคนแล้วหันมาขอโทษขอโพยฉันใหญ่ ก่อนที่บทสนทนากำลังจะเดินต่อฉันก็ได้ยินเสียงฮามาโนะคุงจากด้านหลัง

 

 

"อิชิคิริซัง อาโอเอะซัง ขอโทษนะครับ รบกวนช่วยไปตามทุกคนมารวมตัวกันที่โถงกลางให้หน่อยนะครับ" ฮามาโนะคุงพูดขึ้นอย่างสุภาพผิดกับตอนที่คุยกับฉัน

 

 

"ทุกคนเนี่ย รวมทั้งคุโรดะด้วยรึเปล่าขอรับ" ชายหนุ่มผมสั้นถาม

 

 

"ฮะฮะฮะ ถ้าเขายอมมานะครับ" ฮามาโนะคุงตอบพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

 

 

"ข้อแลกเปลี่ยน'คืนนี้'ขอแบบที่คุ้มค่าหน่อยนะ" ชายหนุ่มผมยาวกระซิบเบาๆกับฮามาโนะคุงตอนที่เดินผ่านก่อนจะโดนชายหนุ่มอีกคนหยิกอีกครั้ง

 

 

 

 

 

"มานี่สิ" เมื่อพวกเขาจากไปแล้ว ฮามาโนะคุงก็เรียกฉันไปหา

 

 

"มีอะไรหระ.....หรอ" เมื่อฉันเดินไปก็เห็นเขาถือกรรไกรไว้อยู่ฉันจึงชะงักและมองหน้าเขา

 

 

"ผมหน้าเธอมันเกะกะ ฉันจะตัดออกให้" เขาพูดพร้อมกับเดินมาหาฉัน

 

 

"มะ...มะ....ไม่เอานะ!!!" ฉันรีบเอามือปิดตาด้านขวาไว้และนั่งขดลงกับพื้น

 

 

"เฮ้ยๆ ใจเย็นๆก่อนนะ" เขานั่งลงวางกรรไกรแล้วจับไหล่ฉัน

 

 

"ไม่ต้องกลัวหรอก ตาของเธอสวยจะตาย ที่นี่ทุกคนก็เป็นคนดี เพราะงั้นไม่ต้องกังวลนะ ถ้ามีใครกลัวเธอฉันจะตั๊นหน้ามันเอง" เขาเขย่าตัวฉันเบาๆ พอฉันเงิยหน้าขึ้นก็เห็นเขาจ้องหน้าฉันอยู่ เราใกล้กันมากจนฉันมองเห็นตัวเองในดวงตาสีมรกตคู่นั้น 

 

 

"อื้อ....." ฉันหลับตาลงยอมให้เขาตัดผมให้ ไม่รู้ทำไมฉันจึงรู้สึกเชื่อใจเขา รู้สึกมั่นใจว่าเขาคนนี้อาจปกป้องฉันได้ ฉันหลับตาไปเรื่อยๆจนเขาตัดผมให้เสร็จ 

 

 

"เอาล่ะ เสร็จแล้ว" เขาดีดหน้าผากฉันและลุกขึ้นยืน ฉันลืมตาขึ้น รู้สึกว่าโลกดูสว่างไสวขึ้นมากคงเป็นเพราะได้มองเต็มทั้งสองตาล่ะมั้ง 

 

 

"ตามมาสิ" เขาหันหลังเดินไปแล้วเรียกให้ฉันเดินตาม

 

 

"ฮามาโนะคุง ขอบคุณนะ" ฉันตะโกนตามหลังเขาและเดินตามไป

 

 

"......เซย์จิ......" เขาก้มหน้าพูดเบาๆ

 

 

"เอ๊ะ อะไรนะ??" ฉันได้ยินเขาไม่ถนัดจึงขยับเข้าไปใกล้ๆเขา

 

 

"...เรียก......เซย์จิ....ก็ได้" เขาหันหน้าหนีฉัน ทำให้ฉันสังเกตุเห็นใบหูของเขาขึ้นสีแดงระเรื่อ เมื่อเห็นปฏิกิริยาเช่นนั้นก็ทำให้ฉันอยากแกล้งเขาขึ้นมา

 

 

"อื้อ เซย์จิ เซย์จิ เซย์จิ เซย์จิ!!" ฉันเรียกเขาหลายๆครั้งแล้วเดินไปเดินมารอบตัวเขา

 

 

"เงียบน่า!! รีบตามมาได้แล้ว!!!" เขาผลักฉันออกแล้วรีบเดิน

 

 

"อื้อ เซย์จิ" ฉันตะโกนแซวเขา

 

 

"โถ่! ยัยบ้า!! บอกให้เงียบไง!!!" เขาหันหลังมาชี้หน้าฉันพร้อมกับหน้าแดงจัดแล้วรีบเดินนำไป

 

 

"อ๊ะ เซย์จิ รอด้วยสิ" ฉันรีบวิ่งตามเขาไป

 

 

เอาล่ะ ต่อจากนี้ก็จะได้เจอเพื่อนใหม่แล้ว อยากรู้จังว่าจะเป็นคนแบบไหนกันนะ

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

มาต่อหลังจากที่หายไปนานแสนนาน 

พอดีไรท์ไปต่างจังหวัดแล้วก็...............................เปิดเรียนแล้ว!!!!!! ฮอลลลลลลลลลล์ TT[]TT

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ ตอนหน้าก็ฝากตัวด้วยค่ะ

 

 

อนึ่ง ดาบที่จะยังไม่ปรากฏในเรื่องนี้ได้แก่ ปู่ พี่จิ้ง อิจินี่ โมโนโยชิคุง อาคาชิ ย่า ลุงทม ลุงนิปปง พี่เอี้ยง ด้วยเหตุว่า เรายังไม่ได้ค่ะ 5555555555

ใครที่รออวยก็อย่าเพิ่งหมดหวัง ไว้พวกเขาเห็นความสำคัญของเราเมื่อไหร่จะเอามาลงเองนะคะ 555555555

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet