Fic Touken Ranbu「刀剣乱舞」 - special chapter - [ I ]

posted on 02 Jan 2016 20:35 by droevig directory Fiction, Diary, Idea

 

 

 

special chapter : Ishikirimaru x Nikkari Aoe
 
title : my honey
 
rate : NC -15
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แสงแดดอันร้อนระอุของคิมหันตฤดูส่องผ่านต้นไม้น้อยใหญ่กว่าสิบต้นในสวนด้านหลังของฮงมารุ แต่บรรยากาศร่มรื่นของสวนแบบญี่ปุ่นนั้นก็ไม่ได้จางหายไปแม้แต่น้อย เหล่าจิตวิญญาณดาบที่ว่างเว้นจากภาระหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายได้มารวมตัวกันจับจองพื้นที่ใต้ร่มไม้นั่งพักผ่อนเก็บแรงเตรียมทำงานช่วงบ่าย โดยมีเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมขับกล่อมไปเป็นช่วงๆ ถือเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับหน้าร้อนเลยทีเดียว
 
 
 
 
ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งซึ่งไม่ไกลจากกลุ่มของจิตวิญญาณดาบเล่มอื่นมากนักนั้นมีร่างของชายหนุ่มสองคนที่แยกตัวจากเพื่อนมานั่งด้วยกันตามลำพัง แต่จู่ๆคนที่ตัวสูงกว่าก็เอนกายลงมานอนหนุนที่ตักของชายหนุ่มผมยาวอีกคน พร้อมกับดิ้นไปมาเล็กน้อยราวกับกำลังนึกสนุกที่ได้แกล้งอีกฝ่าย
 
 
 
"ทะ.....ท่านอิชิคิริมารุ...พอเถอะครับ....."
 
 
 
ชายหนุ่มผมยาวสลวยเอ่ยปรามคนที่กำลังนอนหนุนตักเขาอยู่ด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ แต่อีกฝ่ายก็ไม่สนใจคำพูดนั้นพร้อมกับหันหน้าเข้ามาซุกที่หน้าท้องของร่างบาง ใบหน้านวลก็พลันขึ้นสีระเรื่อ ชายหนุ่มที่นอนอยู่ได้เห็นดังนั้นก็ยกยิ้มที่มุมปากขึ้นอย่างพึงพอใจ
 
 
 
"มะ.....มันร้อนนะครับ...."
 
 
 
ร่างบางเอ่ยไปเพื่อกลบเกลื่อนสีหน้าของตนเอง แต่มีหรือที่ชายหนุ่มจะไม่รู้ว่าท่าทางแบบนั้นของคนรักนั้นหมายถึงอะไร เขาจึงพลิกตัวขึ้นมานอนหงายแล้วจับกลุ่มผมนุ่มสลวยของอีกฝ่ายขึ้นมาจุมพิตเบาๆพร้อมส่งสายตาออดอ้อน
 
 
 
"ให้ข้านอนต่ออีกสักนิดไม่ได้งั้นรึ อาโอเอะซัง? "
 
 
 
"....อะ.........."
 
 
 
ร่างบางสะอึกกับท่าทีของอีกฝ่ายที่กำลังอ้อนเขา ด้วยความเขินอายวากิซาชิหนุ่มจึงทำได้เพียงหลบหน้าอีกฝ่ายเท่านั้น 
 
 
 
ความจริงนิคคาริ อาโอเอะ ก็ไม่ได้ปฏิเสธการกระทำแบบนี้จากร่างสูงนักหรอกกลับยิ่งชอบซะอีกที่อีกฝ่ายทำตัวน่ารักๆใส่เขาบ้าง แต่สายตาที่คนอื่นมองมาเนี่ยสิ......... แล้วเจ้าตัวก็ยังไม่ได้ทุกร้อนอะไร มือที่จับปลายผมของเขาอยู่ก็เลื่อนมาลูบไล้ไปตามตัวของร่างโปร่งบางเรื่อยๆ
 
 
 
"นี่ ทุกคนนนน จิโร่ซังมีข่าวด่วนมาบอกแหละ >< "
 
 
 
จิโร่ทาจิที่วิ่งมาตะโกนขึ้นอย่างอารมณ์ดีตามฉบับของตน นิคคาริ อาโอเอะ และเหล่าจิตวิญญาณดาบที่กำลังจะโดนมดทหารรุมกัดจนบิ่นก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ยกเว้นชายหนุ่มที่กำลังสนุกกับการแกล้งคนอื่นเล่น เขาลุกขึ้นมาด้วยท่าทางที่ดูไม่สบอารมณ์เล็กน้อยก่อนจะตั้งใจฟังจิโร่ทาจิพูดต่อ
 
 
 
"มิทสึน่ะไปเจอเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนอนสลบอยู่ในสวน แล้วเซย์จังก็กำลังดูแลเด็กคนนั้นอยู่!!!!"
 
 
 
"เอ๋ นายท่านเนี่ยนะ!!" หนุ่มดาบเกือบทุกคนต่างก็ตกใจกับการกระทำของเจ้านายคนปัจจุบันของเขาเป็นอย่างมาก
 
 
 
"ผู้หญิงงั้นหรอ....เหมือนข้าจะเคย'ฟัน'มาแล้วคนหนึ่งนะ.." ร่างบางกล่าวขึ้นลอยๆแต่ก็ทำให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆส่งสายตาไม่พอใจมาให้
 
 
 
"เห งั้นหรอ คนที่เจ้าเจอเป็นยังไงบ้างล่ะ?" โฮริคาวะ และเหล่าดาบของกลุ่มชินเซนกุมิที่นั่งอยู่ใกล้ๆถามขึ้น
 
 
 
"ก็นะ เป็นผู้หญิงที่ดูลึกลับน่าค้นหา นางมีผมยาวสลวยเงางามยามต้องแสงจันทร์ และรอบยิ้มอั......."
 
 
 
"ถ้าข้าจำไม่ผิดนั่นน่ะเป็นวิญญาณร้ายในเขตภูเขาฮาจิมันนะ" อิชิคิริมารุที่นั่งอดทนอยู่กล่าวขึ้นมาอย่างยิ้มๆด้วยท่าทีที่สบายๆและอ่อนโยนในสายตาคนอื่น ทำให้กลุ่มคนที่สนทนากันอยู่หัวเราะออกมาพร้อมกัน เว้นเสียแต่ชายหนุ่มผมยาวที่รู้สึกได้ถึงรังสีอาฆาตจากร่างสูงเล็กน้อยแต่เขาก็ไม่ได้สนใจแล้วคุยเรื่องเด็กสาวที่มิทสึทาดะไปเจอมาต่อ
 
 
 
"แล้วเด็กที่มิทสึทาดะไปเจอละ เป็นยังไง" นิคคาริ อาโอเอะ ถามอีกฝ่ายกลับ
 
 
 
"เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กพอๆกับยะเง็น ผมสีเหมือนเหล้าองุ่นที่เซย์จังเคยได้กลับมาจากการประชุมซานิวะครั้งก่อน แล้วมิทสึทาดะก็บอกว่าตัวนิ่มพอๆกับขาอ่อนของโอคุริ......อ็อกกก!! " โอคุริคาระที่นั่งฟังอยู่ก็รับเขกหัวจิโร่ทาจิทันทีเมื่อได้ยินชื่อของตน
 
 
 
และบทสนทนาก็เริ่มต่อไปเรื่อยๆ หนุ่มผมยาวก็มีความสุขกับการคุยเรื่องของเด็กผู้หญิงคนนั้นเรื่อยๆ จนโอดาจิหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆเริ่มไม่พอใจ
 
 
 
"ข้าว่า พวาเราก็พักกันมามากพอแล้ว น่าจะได้เวลาที่ต้องไปทำงานต่อแล้วล่ะนะ" อิชิคิริมารุยืนขึ้นพร้อมเอ่ยออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแต่ทุกคนก็สัมผัสได้ถึงรังสีอัมหิตที่ส่งออกมา จึงได้แต่พยักหน้าแล้วแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว
 
 
 
"นะ....นั่นสินะ จิโร่ซังเองก็ต้องไปเตรียมชุดให้เด็กคนนั้นด้วย งั้นจิโร่ซังไปล่ะ"
 
 
 
 
 
ตอนนี้ ในสวนที่เคยครึกครื้นเมื่อครู่ก็หลงเหลืออยู่เพียงความเงียบ และชายหนุ่มเพียงแค่สองคนที่ยืนอยู่
 
 
 
 
 
"นี่ ท่านอิชิ....." ชายหนุ่มผมสั้นไม่ฟังแล้วเดินเข้าไปด้านในของฮงมารุโดยไม่รออีกฝ่ายเลย
 
 
 
"...เฮ้ออออออ...." ร่างโปร่งบางถอนหายใจยาวๆ พร้อมกับระบายยิ้มออกมาน้อยๆ เขารู้ดีว่าท่าทีแบบนี้ของคนรักไม่ได้โกรธเขามากมาย แต่ร่างสูงนั้นกำลัง'งอน'ที่เขาคุยเรื่องเด็กสาวคนนั้นมากเกินไปอยู่ และเขาก็ต้องมีหน้าที่ไป'ง้อ'ตามที่นายท่านคนปัจจุบันของเขาได้สอนมา (เอ่ออ......เซย์จังลูกกก.......... -,.- )
 
 
 
"ท่าน - อิ - ชิ - คิ - ริ - มา - รุ" ร่างบางรีบเดินตามพร้อมกับชะโงกหน้าไปหาอีกฝ่ายทางซ้ายบ้างขวาบ้าง ทำให้คนตัวโตกว่าเกือบจะใจอ่อน ชายหนุ่มจึงแกล้งทำเป็นไม่สนใจคนที่กำลังตามมาง้อ แต่ด้วยสายตาอันเฉัยบคมของวากิซาชิเล่มนี้(??)ก็สังเกตุเห็นว่าใบหูและคอของอีกฝ่ายนั้นเริ่มจะเป็นสีแดงอ่อนๆด้วยความเขินอายของเจ้าตัว
 
 
 
เมื่อเห็นดังนั้นร่างบางจึงผลักอีกฝ่ายไปชิดกับผนังแล้วยืดตัวขึ้นประกบริมฝีปากกับคนตัวสูงอย่างรวดเร็ว ลิ้นเล็กเลียไปบนริมฝีปากอีกฝ่าย ขบกัดริมฝีปากล่างของโอดาจิหนุ่มเบาๆแล้วผละออก
 
 
 
"ขอโทษนะครับ ท่านอิชิคิริมารุ" เอ่ยยิ้มๆกับอีกฝ่าย
 
 
 
เมื่อร่างบางมายั่วกันถึงขนาดนี้ มีหรือที่เขาจะไม่ยอมใจอ่อ